Getuigenis psychotherapie

"De fase waar ik nu ben doorheen gegaan omschrijf ik als het moment in een Monopoly-spel waarbij je twee mogelijke kaarten krijgt: ‘naar de gevangenis’ of ‘terug naar start’. Ik koos voor de laatste optie. Ik weet nu dat spreken helpt en ik door te spreken aan een nieuw hoofdstuk in mijn leven kan beginnen. Ben ik door die gesprekken dan veranderd? Helemaal niet! Ken ik mezelf beter? Moeilijk te zeggen. Ga ik nooit nog wenen als ik opnieuw iets meemaak die mij hard kwetst? Tuurlijk niet! Maar ik heb de dingen leren een plaats te geven. De eens zo diepe put is nu slechts nog een kniehoogte diep. De acute wonde is weg, het bloeden is gestelpt en daar zijn nogal wat plakkers voor nodig geweest. Het hart klopt opnieuw. Door de vragen die werden gesteld in de sessies leerde ik dingen vanuit een ander perspectief zien, kon ik mijn negatieve denken even stil zetten, en kon het kleine waakvlammetje in de donkere grot opnieuw een groot vuur worden. En net als een kat denk ik en hoop ik negen levens te hebben. Nu zit ik in level 2 en kan ik hoopvol de volgende levels tegemoet gaan, omdat ik nu, door te praten, weet dat zelfs een bodemloze put eindig is."